Angielski przy herbacie

Let’s look at some of my favourite things. Zrobiło się w tych moich notatkach ciężko i poważnie. A kiedy w Anglii, w Wielkiej Brytanii ma miejsce taka sytuacja zwykle rozważa się ją przy herbacie. Pomyślałam, że przemycę trochę angielskiej tradycji i kultury. Właściwie tła do komunikacji. Nauka języka angielskiego nie powinna odbywać się w oderwaniu od (u)życia. Taka fragmentaryczna nauka byłaby nienaturalna, no i nudna.

There is tea, there is hope.

Dla rozluźnienia sytuacji opowiem o kilku z moich ulubionych rzeczy po tej stronie kanału. Ostatecznie nie samą nauką języka człowiek żyje. Nawet ja 😉

Mianowicie. W kulturze angielskiej, m.in. lubię herbatę i idiomy. Przecież nie mogło być inaczej 🙂

A brief history of tea

Musimy się trochę cofnąć w czasie. Historia Anglii i herbaty splata się w czasach kolonialnych. Herbata zaczęła być sprowadzana do Brytanii na początku XVIIw. przez East India Company. Początkowo była produktem kosztownym i ekskluzywnym. W pańskich domach trzymano ją under a lock&key, czyli pod kluczem. Catherine of Braganza, żona Charles’a II wprowadziła i spopularyzowała rytuał picia herbaty in the English Royal Court – na królewskim dworze. Zwyczaj picia herbaty podchwyciła brytyjska arystokracja. Widocznie przez wieki w kwestii kopiowania rodziny królewskiej niewiele się zmieniło.

Pierwszy skład i sklep z herbatą dla dam został otwarty przez Thomas’a Twining w 1717r. Twining’s jako marka nadal istnieje i jest jedną z najpopularniejszych marek herbaty.

Z czasem herbata stawała się coraz powszechniej dostępna i brytyjczycy się w niej zakochali. Mowa tu o czasach Imperium Brytyjskiego kiedy egzotyczne smaki i przyprawy sprowadzane z Indii i dalekich krajów mocno pobudzały wyobraźnię. W Wielkiej Brytanii można znaleźć ponad tysiąc odmian herbaty różniących się smakiem, kompozycją, kolorem i aromatem.

India Teas

Trzy główne typy indyjskiej herbaty popularnej w UK to:

Darjeeling, lekka, delikatna, niskotaniniczna herbata idealna na Afternoon Tea
Ceylon jest mocniejsza w smaku niż Darjeeling i bardziej aromatyczna
Assam jest mocną, intensywną herbatą, która dobrze sprawdza się w mieszankach

China Tea

Spośród chińskich herbat najczęściej spotykanymi w UK są:

Lapsang Souchong chyba najsłynniejsza chińska herbata o dymnym aromacie i smaku
Yunnan mocna o ziemistym posmaku, stosunkowo często stosowana w mieszankach śniadaniowych.

W kwestii preferencji herbacianych angielskie społeczeństwo jest niemal tak podzielone i zagorzałe jak w kwestii kibicowania wybranej drużynie piłkarskiej. Mają ulubione marki, z których jednymi z popularniejszych są PG Tips, Tetley, Twining’s, a Yorkshire obowiązkowo Taylor’s Yorkshire Tea. W Londynie można uczestniczyć w tea blending workshops, czyli warsztatach z przygotowywania indywidualnych kompozycji herbacianych m.in. w East India Company w Mayfair i Whittard of Chelsea.

Żeby nie przynudzać tylko krótko wspomnę o popularnych, codziennych mieszankach herbaty.

English Breakfast Tea jest zwykle mieszanką kilku czarnych herbat (Assam, Ceylon, Kenya), a Lady i Earl Gray są chińskimi herbatami z dodatkiem kwiatów i owoców cytrusowych.

Builder’s Tea

Popularne, trochę slangowe, określenie kiedyś preferowanej wśród budowlańców mocnej, słodzonej dwie łyżeczki i mlecznej herbaty English Breakfast parzonej w kubku zamiast w imbryku. Jeśli zdarzyłoby się tobie usłyszeć pytanie „How do you like your tea? Builder’s?” to dokładnie o to chodzi.

Opisy parzenia i spożywania herbaty pojawiały się wielokrotnie w brytyjskiej literaturze. Poniżej Orwell opisuje proces tak:

George Orwell, A Nice Cup of Tea, 1946 | The 11 points from his 1946 essay

First of all, one should use Indian or Ceylonese tea.
Secondly, tea should be made in small quantities – that is, in a teapot.
Thirdly, the pot should be warmed beforehand.
Fourthly, the tea should be strong.
Fifthly, the tea should be put straight into the pot.
Sixthly, one should take the teapot to the kettle and not the other way about.
Seventhly, after making the tea, one should stir it.
Eighthly, one should drink out of a good breakfast cup — that is, the cylindrical type of cup.
Ninthly, one should pour the cream off the milk before using it for tea.
Tenthly, one should pour tea into the cup first.
Lastly, tea – unless one is drinking it in the Russian style -should be drunk without sugar.

Cream Tea & Afternoon Tea

Dość dawno zauważyam, że te dwa określenia potrafią spowodować sporo zamieszania. Cream Tea i Afternoon Tea same w sobie nie są herbatą a formą posiłku przy herbacie. Cream Tea najprawdopodobniej wywodzi się z hrabstwa Devon lub Kornwalii. Jest słodką wersją popołudniowej herbatki i oprócz herbaty składa się z paru scones, zwykle truskawkowego dżemu i gęstej, słodkiej śmietany.

Afternoon Tea można niemal porównać do podwieczorku. Składa się z finger sandwitches, czyli małych kanapek i selekcji kremowych i czekoladowych ciastek. Afternoon Tea urasta do rangii wydarzenia i potrafi być nieprzeciętnym doświadczeniem w luksusowych hotelach i restauracjach. Dla przykładu Time Out zrobił zestawienie co ciekawszych propozycji i miejscówek na Afternoon Tea. Niektóre przypominają Mad Hatter’s tea party – herbatkę u Szalonego Kapelusznika 😉

My cup of tea

Któraś z powyższych opcji może być your cup of tea, czyli przypadać tobie do gustu. My cup of tea /not my cup of tea jest jednym z popularniejszych idiomów w codziennym angielskim wyrażającym osobiste preferencje i upodobania w typowo angielski, nie zbyt bezpośredni sposób. Warto go znać.

Not for all the tea in China

A na koniec chińska herbata, czyli idiom wyrażający niechęć do podjęcia działania w sensie, że nie zrobisz czegoś za żadne skarby.

Oczywiście tego konkretnego podejście nie polecam w nauce angielskiego 🙂

Chętnie wplotę notatki o podobnej, życiowej i kulturowo-tradycyjnej tematyce. Coś czuję, że mogą to być smaczki, które są mało spotykane na blogach czy w kursach językowych, a mogą wam przypaść do gustu. Takie z życia wzięte.